Vrester (22 yaşında) 1 ay önce yazdı:
abla biliyorsun eski takipcilerindenim.sana hep ders çalışmakla ilgili sıkıntılarım olduğunu söylerdim ama şuanda bir cafe buldum ve o ortam beni biraz da olsa motive etti ve ben ingilizce mühendislikte orta iyi bi unide 100 kiside 8.iyim 3 üstü ortalamayla ha hala disiplinliyim diyemem ama akademik kafam calisiyor diyebilirim ancak kendi eksikliklerim hala duruyor sana biraz danışmak istedim.abla ben biraz nazik yetiştirildim hani çok iyi bi ekonomimiz olmasa da ailem beni hiç bir işte çalışmaya yollamadı ya da evde hiç iş tutmadım yumurta kırmayı bıçakla birðey dogramayi bile bilmem kendimi bu yuzden hep beceriksiz olarak nitelendirdi halbuki sportif açıdan başarılıyım ama iste kendine yetemeyen biri olarak görüyorum kendimi ve el becerisi konusunda çok ozguvensiz hissediyorum ocak bile kullanmadım hani ayrıca hiç bir işte çalışmadığım içinde bir işte çalışmak beni çok korkutuyor cubku geçmişte ufak bi tecrubem olmuş becerememistim ve belki hatırlarsın askeri okulu bırakmıştım zamanında ve onun gerçek sebebi yaşadığım bir palavra bağlayamama anısını 50 kişinin önünde pantolonum düşerken komutanlar yardım istedim bağladı sonra bana en iyi palaskayi sen baglayacaksin dedi ve ben ertesi gün yine baglayamadim utandım ayrıca evde sakal trasi olmayı beceremedim ve bundan da korktum yatak toplamayı bilmiyordum bundan da korktum ve 2.gun kactim kendimi çok yetersiz olarak gördüğüm için ve bir de boks anım var 2 gün gidip sebepsiz üşenip bıraktığım açıkçası tüm bu yetistirilme tarzım ve anılarım bende yetersizlik duygusu yarattı ve özellikle hep zeki olarak tanimlanirim çevremde analitik zekam sosyal çevrem iyidir ama boyle becerisel eksiklikler ve el bebek gül bebek büyümüş çocuk algısı beni son zamanlarda inanılmaz bi depresifliğe sürükledi ve açıkçası spora bile gitmekten cekiniyorum zaten hareketlerin tam formlarını bilmiyorum diye ama spor en önemsiz detay ben kendim üzerindeki zihinsel tuzaklarımı çözmek algımı özgüvenimi kazanmak istiyorum bu konularda ama korkuyorum gerçekten
Mantıklı Kadın 1 ay önce yazdı:
Vrester biraz garip bir durumdan bahsediyorsun, yetişkinliğe geçen biri olarak motor becerilerin nasıl bu anlattığın düzeyde olabilir? Annen deli seviyesinde bir helikopter ebeveyn falan sanırım. Yani her an başında ve her an istediğin hatta istediğini ima ettiğin şeyi şıp diye sana hazırlıyor gibi bir durum mu var? Yoksa nasıl 22 yaşına gelen bir kişi kendine bir öğün yemek hazırlamaz, bir makarna pişirip basit bir sos yapmaz mesela? Hani bu durumun sağlayıcısı ne?
Askeriye ne alaka? Nasıl bir uç geçiş. Yoksa annen bu şekilde bir kadın olduğu için soya oğlanı gibi yetiştiğini gören baban müdahil oldu da o mu gönderdi seni erkek olasın diye? Askeriye de çok marjinal bir adım. Normal gelişimdeki bir erkek için bile zor iken senin anlattığın gibi el bebek gül bebek büyütülmüş biri için hiç doğru bir seçim gibi durmuyor zaten, bıraktığın iyi olmuş.
Ben sana ne önerebilirim? Gönüllülük faaliyeti önereceğim. Bir işe girdiğinde performans kaygın daha yüksek olacak çünkü sana para verecek kişiler elbette ki senden beceri bekleyecekler. Baskı ise kilitlenmene sebep olabilir. Ancak gönüllü olarak bir yere hizmet ettiğinde senin orada bulunman bile bir lütuf olacağı için sana verilecek görevlerde daha az performans kaygısı güdeceksindir diye düşünüyorum.
İkincisi ellerini daha çok kullanacağın bir hobi bulmalısın. En basitinden lego setleri yapabilirsin. Yani ne bileyim evladım o kadar ilginç bir şey söyledin ki şimdi sana git bir ocak yak mı diyeyim ne diyeyim? Şimdiye kadar denemediklerini neden denemediğini de anlamıyorum ki. Annen oğluşum sen beceremezsin, elini yakarsın falan mı dedi? Kaç yaş fark var annen ve babanla?
Vrester (22 yaşında) 3 hafta önce yazdı:
abla annem mutfağına pek sokmayan öğretmeye meraklı olmayan ve biraz gergin bir insandı bende korkuma hiç denemedim. Sonrasında zaten ailem boşandı ve ben üniversite çağında babannemle yaşamaya başladım orda da ben kendi depresyonun ve okul hayatıma focustum ama şuan bi bahanem yok babannemden öğrenmemek için.annem 40 babam 48 yasinda.okul zamanı çok yoğun ders tempo olduğu için zaten artık vakit ayıramıyorum ama bu bahane değil cunku tatillerde de yapmıyorum deneme mevzusunda neden denemediğimi bende bilmiyorum sanırım bir şey nasıl doğranır bile bilmediğim için beceremem ortalığı batiririm evi yakarım diye korkuyorum gözümde büyüyor ya da direkt tembellik bilmiyorum ikiside olabilir.değişmek istiyorum hep dersleri iyi zeki sporda yetenekli cocuktum ama ne el becerisi ne başka bişeyim var bana bi başlangıç noktası ve tavsiyeler verebilir misinhem iş hayatı hem bu el bebeklikten gül bebeklikten kurtulmak hemde kendime yetebilmek için
Mantıklı Kadın 3 hafta önce yazdı:
Ben sana listeleme ve hedef belirleme önermişimdir kesin. Kağıtta veya dijital olarak yapılacaklar listesi yapmaya başladın mı? Başlamadıysan, bugün başla.
İki, o listeye o zaman en basit becerileri koy. Eğer mutfakta hiçbir şey yapmadıysan öncelikle böyle basit şeylerden başlayacaksın. Bir küçük tava-tencere çıkaracak, içine biraz su koyacak ve yumurtayı kırmadan içine yerleştirecek, ocağı yakacaksın. Yanında bekleyeceksin, su kaynayıncaya kadar hızlı kaynaması için kapağı kapalı olacak, kaynadıktan sonra taşmaması için kapağı açacaksın. Basit fizik kurallarının bu şekilde işleyişlerini tecrübe ederek öğreneceksin.
Soğan, patates, kaygan veya sert şeyler zor doğranır ama salatalık, peynir, muz gibi kaymayan ve hafif yumuşak gıdaları dolaptan çıkarıp bir kesme tahtası alarak doğramaya başla. Ben mesela çocuklarıma salatalık doğratıyorum artık. El becerisi tamamen pratiğe bağlıdır, pratik olmadan gelişmez. Önce kesme tahtası kullanırsın, sonra daha keskin ama küçük bir bıçakla kesme tahtası olmadan kendi parmağına doğru kesme denemelerine yine yumuşak şeylerle başlarsın. İlginç biçimde daha keskin bıçaklar seni daha az zorlamaya maruz bıraktığı için daha az kazaya sebep oluyorlar.
Kıyafet katlamıyorsan katlamayı öğren. Katlamakta ustalaşmak da beceri ister. Temelini babannene sor, onun gösterdiğinden kendin ilerle, daha düzgün ve daha düzgün yap. Tamamen pürüzsüz, iki tarafı eşit olacak şekilde kıyafet katlamaya çalış.
Perdeleri kim takıyor evde? Babannene taktırmıyorsun inşallah perdeleri.
Bu dediklerimi yap bak. Bana sormanın hiçbir anlamı yok yapmadıktan sonra. Boşuna zihinsel engeller koyuyorsun kendine. Çok acı.
Vrester (22 yaşında) 2 gün önce yazdı:
Abla bende tembellikte var beceriksizlikte suan babannemin yanından ayrıldım anneme geldim annemle pek anlaşamayız zaten iyi bi yerde muhendislik okuyorum ve hayatımın yüzde 80 i ders evde internet yok bi cafeye gidip çalışıyorum ancak okulda labaratuar derslerimiz oluyor onların hepsinde başarısız oluyorum tekrar tekrar kendime inancımı kaybettim beceriksizlik konusunda bilmiyorum çok negatif bir haldeyim hem bi işte calismaktan korkuyorum hemde o labaratuarda beynim kitlendi sanki kolay bir şeyi bile yapamadım yemek falan zaten şuan da imkanı yok eger kalirsam her ders birbirine bağlandığı için zaten para konusunda rakip olan ailemin en ufak bi başarısızlıkta domino taşı gibi baglayici ders tablosu yüzünden 400 k ödemek zorunda kalacagi bi sistemdeyim kendi sorunlarımı sadece hali altina atıyorum ama bu beni zaten bitiriyor bu yetersizlik beceriksizlik hayata hazır olmama duygusu
Mantıklı Kadın 1 gün önce yazdı:
Sen şimdilik sadece derslerine bak. Böyle bir baskı altında iken yeni streslere ihtiyacın yok. Okulunu bitir, sonra kendin üzerinde çalış ve sonra iş bul.
Asyranta (26 yaşında) 3 hafta önce yazdı:
Beceremeyeceğim kaygısından bir an önce kurtulman ve el işine yönelmen lazım. Herkesin saçma hata yapabildiğini ve zaman zaman utanç verici durumlara düştüğünü kanıksaman lazım.
Sizde var mıydı bilmiyorum ama ortaokuldayken o zoptirik teknoloji tasarım dersinde bize kesme biçme işlerinden bolca yaptırırlardı. Küçükken muhtemelen ailen de sana böyle şeyler yaptırmamış. Benimki ne kadar fena bir aile olursa olsun küçükken yeteneğimi ve dikkat dağınıklığımı fark edip önüme kalem, kağıt makas Allah ne verdiyse koymuşlar. Onlarla uğraşıp durmuşum, adhd için ilaca gerek kalmamış mesela. Sen de uğraşabilirsin sanat sepet ve el işleriyle.
Hayatımı kaydırdıktan sonra babamın oversize depresyon hırkasını giyip örgü örüyorum, psikomotor becerilere sığınmak kafayı topluyor. Basit yemek tarifleri deneyebilirsin. Gerçekten, git ve o ocağı yak. Ateşten de korkuyorsan arada kağıt mağıt tutuştur, kendini sına. Maket yap, DIY işlerine yoğunlaş.
Korkularının üstüne yürü.
Mantıklı Kadın 3 hafta önce yazdı:
Güzel tavsiyeler vermişsin Asyranta.
Vrester (22 yaşında) 3 hafta önce yazdı:
hepsini yapacağım abla kendime ve sana sözüm. Peki sence bu durumun benim genel hayattaki disiplinsizliğimle bir ilişkisi var mi ? Bu zihinsel tuzakların kendim hakkındaki düşüncelerimi öz inancımı ve öz disiplinimi etkilediğini dusunuyorum
Asyranta bizimde vardı teknoloji tasarım dersimiz derste hoca karton kestirip kup yaptırıyordu ben 3 saat uğraşıp becerememistim en son bi tane sınıf arkadaşıma yaptırdım aynı dersin dönem sonu ödevini de anneme yaptirmistim ortaokulda taa o zamandan bi beceriksizlik tutturdu gidiyor.