That Girl / Guy Olmak

Vrester biraz garip bir durumdan bahsediyorsun, yetişkinliğe geçen biri olarak motor becerilerin nasıl bu anlattığın düzeyde olabilir? Annen deli seviyesinde bir helikopter ebeveyn falan sanırım. Yani her an başında ve her an istediğin hatta istediğini ima ettiğin şeyi şıp diye sana hazırlıyor gibi bir durum mu var? Yoksa nasıl 22 yaşına gelen bir kişi kendine bir öğün yemek hazırlamaz, bir makarna pişirip basit bir sos yapmaz mesela? Hani bu durumun sağlayıcısı ne?

Askeriye ne alaka? Nasıl bir uç geçiş. Yoksa annen bu şekilde bir kadın olduğu için soya oğlanı gibi yetiştiğini gören baban müdahil oldu da o mu gönderdi seni erkek olasın diye? Askeriye de çok marjinal bir adım. Normal gelişimdeki bir erkek için bile zor iken senin anlattığın gibi el bebek gül bebek büyütülmüş biri için hiç doğru bir seçim gibi durmuyor zaten, bıraktığın iyi olmuş.

Ben sana ne önerebilirim? Gönüllülük faaliyeti önereceğim. Bir işe girdiğinde performans kaygın daha yüksek olacak çünkü sana para verecek kişiler elbette ki senden beceri bekleyecekler. Baskı ise kilitlenmene sebep olabilir. Ancak gönüllü olarak bir yere hizmet ettiğinde senin orada bulunman bile bir lütuf olacağı için sana verilecek görevlerde daha az performans kaygısı güdeceksindir diye düşünüyorum. 

İkincisi ellerini daha çok kullanacağın bir hobi bulmalısın. En basitinden lego setleri yapabilirsin. Yani ne bileyim evladım o kadar ilginç bir şey söyledin ki şimdi sana git bir ocak yak mı diyeyim ne diyeyim? Şimdiye kadar denemediklerini neden denemediğini de anlamıyorum ki. Annen oğluşum sen beceremezsin, elini yakarsın falan mı dedi? Kaç yaş fark var annen ve babanla?

Beceremeyeceğim kaygısından bir an önce kurtulman ve el işine yönelmen lazım. Herkesin saçma hata yapabildiğini ve zaman zaman utanç verici durumlara düştüğünü kanıksaman lazım.

Sizde var mıydı bilmiyorum ama ortaokuldayken o zoptirik teknoloji tasarım dersinde bize kesme biçme işlerinden bolca yaptırırlardı. Küçükken muhtemelen ailen de sana böyle şeyler yaptırmamış. Benimki ne kadar fena bir aile olursa olsun küçükken yeteneğimi ve dikkat dağınıklığımı fark edip önüme kalem, kağıt makas Allah ne verdiyse koymuşlar. Onlarla uğraşıp durmuşum, adhd için ilaca gerek kalmamış mesela. Sen de uğraşabilirsin sanat sepet ve el işleriyle.

Hayatımı kaydırdıktan sonra babamın oversize depresyon hırkasını giyip örgü örüyorum, psikomotor becerilere sığınmak kafayı topluyor. Basit yemek tarifleri deneyebilirsin. Gerçekten, git ve o ocağı yak. Ateşten de korkuyorsan arada kağıt mağıt tutuştur, kendini sına. Maket yap, DIY işlerine yoğunlaş.

Korkularının üstüne yürü.

abla annem mutfağına pek sokmayan öğretmeye meraklı olmayan ve biraz gergin bir insandı bende korkuma hiç denemedim. Sonrasında zaten ailem boşandı ve ben üniversite çağında babannemle yaşamaya başladım  orda da ben kendi depresyonun ve okul hayatıma focustum ama şuan bi bahanem yok babannemden öğrenmemek için.annem 40 babam 48 yasinda.okul zamanı çok yoğun ders tempo olduğu için zaten artık vakit ayıramıyorum ama bu bahane değil cunku tatillerde de yapmıyorum  deneme mevzusunda neden denemediğimi bende bilmiyorum  sanırım bir şey nasıl doğranır bile bilmediğim için beceremem ortalığı batiririm evi yakarım  diye korkuyorum gözümde büyüyor ya da direkt tembellik bilmiyorum ikiside olabilir.değişmek istiyorum hep dersleri iyi zeki sporda yetenekli cocuktum ama ne el becerisi ne başka bişeyim var bana bi başlangıç noktası ve tavsiyeler verebilir misinhem iş hayatı hem bu el bebeklikten gül bebeklikten kurtulmak hemde kendime yetebilmek için 

Ben sana listeleme ve hedef belirleme önermişimdir kesin. Kağıtta veya dijital olarak yapılacaklar listesi yapmaya başladın mı? Başlamadıysan, bugün başla.

İki, o listeye o zaman en basit becerileri koy. Eğer mutfakta hiçbir şey yapmadıysan öncelikle böyle basit şeylerden başlayacaksın. Bir küçük tava-tencere çıkaracak, içine biraz su koyacak ve yumurtayı kırmadan içine yerleştirecek, ocağı yakacaksın. Yanında bekleyeceksin, su kaynayıncaya kadar hızlı kaynaması için kapağı kapalı olacak, kaynadıktan sonra taşmaması için kapağı açacaksın. Basit fizik kurallarının bu şekilde işleyişlerini tecrübe ederek öğreneceksin. 

Soğan, patates, kaygan veya sert şeyler zor doğranır ama salatalık, peynir, muz gibi kaymayan ve hafif yumuşak gıdaları dolaptan çıkarıp bir kesme tahtası alarak doğramaya başla. Ben mesela çocuklarıma salatalık doğratıyorum artık.  El becerisi tamamen pratiğe bağlıdır, pratik olmadan gelişmez. Önce kesme tahtası kullanırsın, sonra daha keskin ama küçük bir bıçakla kesme tahtası olmadan kendi parmağına doğru kesme denemelerine yine yumuşak şeylerle başlarsın. İlginç biçimde daha keskin bıçaklar seni daha az zorlamaya maruz bıraktığı için daha az kazaya sebep oluyorlar.

Kıyafet katlamıyorsan katlamayı öğren. Katlamakta ustalaşmak da beceri ister. Temelini babannene sor, onun gösterdiğinden kendin ilerle, daha düzgün ve daha düzgün yap. Tamamen pürüzsüz, iki tarafı eşit olacak şekilde kıyafet katlamaya çalış. 

Perdeleri kim takıyor evde? Babannene taktırmıyorsun inşallah perdeleri.

Bu dediklerimi yap bak. Bana sormanın hiçbir anlamı yok yapmadıktan sonra. Boşuna zihinsel engeller koyuyorsun kendine. Çok acı.

Güzel tavsiyeler vermişsin Asyranta.

hepsini yapacağım abla kendime ve sana sözüm. Peki sence bu durumun benim genel hayattaki disiplinsizliğimle bir ilişkisi var mi ? Bu zihinsel tuzakların kendim hakkındaki düşüncelerimi öz inancımı ve öz disiplinimi etkilediğini dusunuyorum 

Asyranta bizimde vardı teknoloji tasarım dersimiz  derste hoca karton kestirip kup yaptırıyordu ben 3 saat uğraşıp becerememistim  en son bi tane sınıf arkadaşıma yaptırdım aynı dersin dönem sonu ödevini de anneme yaptirmistim ortaokulda taa o zamandan bi beceriksizlik tutturdu gidiyor.

Abla bende tembellikte var beceriksizlikte suan babannemin yanından ayrıldım anneme geldim annemle pek anlaşamayız zaten iyi bi yerde muhendislik okuyorum ve hayatımın yüzde 80 i ders evde internet yok bi cafeye gidip çalışıyorum  ancak okulda labaratuar derslerimiz oluyor onların hepsinde başarısız oluyorum tekrar tekrar kendime inancımı kaybettim beceriksizlik konusunda bilmiyorum çok negatif bir haldeyim hem bi işte calismaktan korkuyorum hemde o labaratuarda beynim kitlendi sanki kolay bir şeyi bile yapamadım yemek falan zaten şuan da imkanı yok eger kalirsam her ders birbirine bağlandığı için zaten para konusunda rakip olan ailemin en ufak bi başarısızlıkta domino taşı gibi baglayici ders tablosu yüzünden  400 k ödemek zorunda kalacagi bi sistemdeyim kendi sorunlarımı sadece hali altina atıyorum  ama bu beni zaten bitiriyor bu yetersizlik beceriksizlik hayata hazır olmama duygusu

Sen şimdilik sadece derslerine bak. Böyle bir baskı altında iken yeni streslere ihtiyacın yok. Okulunu bitir, sonra kendin üzerinde çalış ve sonra iş bul. 

Abla kaçış yok ki labaratuar derslerimiz var imalat vs. Orda da öyle . Ve 2 tane zorunlu stajım var bu yaz bi şekilde aşmam gerek yani

abi twmel sorun hiç baskı altında kalmamış sorumluluk almamış el bebek gul bebek büyümüş olmak hayatımda hiçbir biçimde disiplin saglayamiyorum sadece annem değil babamda beni şımarttı kendi arasındaki huzursuzluklari hep saha iyi bir ebeveyn olarak ört pas ettiler ama bu yetiştirme tarzı beni zayıf iradeli zorluğa gelemeyen en temel hayat becerileri ve disiplinden mahrum el bebek gül bebek bir insan haline getirdi ve şuanda hep pes ediyorum zorluklara gelemiyorum ancak oynadığım lig bunlara yer olmaması gereken bi kariyer yolu tıkandım kaldım her gün kendimden nefret ediyorum aileme layık değilim ve neden bu kadar zayıf karakterliyim diye

Abla gittim bir ise girdim stajımı 1 hafta kaldı az biraz tecrube ve ozguven icin arkadaşlarımla garsonluga girdik 5 yıldızlı bi otelde  ekstraya beni mutfağa(pantri) verdiler 3 kazan cay kahve  hazırlamam ve o mutfağın düzeni temizliğini yapmam lazimdi tabiki beceremedim şef küfürler etti kactim geldim  ozguvenim iyice yerlerde bana bi yol haritası verir misin stajda da batırmak istemiyorum (imalat fabrikasında staj)

Defalarca anlattılar ayrıca bana o kazanların  mantigini ben kitlendim beceremedim

Nasıl ki bazı cilt bakım ürünlerine başladığında etkili olduğu için ilk önce biraz sivilce kusturur -niancinamide yapmıştı bunu bana- terapi de belli noktalara bastığı zaman psikolojik tepkiler doğurabilir, bence yaşadığın şey normal, terapistin de mutlaka duymak isteyecektir. Terapistlerden bir şey saklanmaz, onlar öyle hikayeler dinliyor ki bundan dolayı sana karşı olumsuz bir his geliştireceğini düşünmüyorum. Duyarsızlaşıyorlar hikayelere.

Herkes kendi hayatının spotlarında, bunu derim hep, unutma. 

Sadece bir seans gitmiştim Cıvıtık. İş görüşmesi tadında geçmişti, derine inmemiştik pek, müthiş gergindim. Ben biraz anlatınca "Uçlarda yaşamak nasıl bir his?" diye sormuştu o kadar. Ben "Sonuçlarına razıysanız enfes" deyince de gülmüştük. Bilinçaltımı kusturacak kadar ciddi bir diyalog dönmemişti.

"O sana yardım edemeyecek" diyordu içimden bir ses. (Aslında öyle de oldu bu arada)

Aradan da iki hafta geçti yani.

Arkadaşıma ağzımdan kaçırdım, öfkelendi, herhalde en endişelenen o oldu. Anneminse tek dediği "seni psikiyatriye yönlendirecek" oldu çok sakin bir şekilde. "Pü Allahın cezası bir de bunu çıkardın başımıza" der sandım ama çok rahat, çok profesyonel. İmrendim.

Güya beni panik etmek istemediği için tepki vermemiş.

Sonra gerçekten terapistim psikiyatriyi önerdi :D İlaç kullanmam gerektiğini ima etti. Randevu aldım ama giden bir arkadaşım tanı alırsam iş konusunda engel yaratabileceğini söyleyince iptal ettim. Gerekirse başka terapist ararım yine gitmem psikiyatriye.

Yaşadıklarıma yorum yaparken biraz tereddüt ediyor gibime geldi, sanki onun veya birilerinin başına bir iş getirecekmişim gibi acele acele söyledi bir şeyleri. Niye bana böyle bir his geldiyse... Ben de odasındaki eşyalara bakıp "bu hediye mi geldi?" falan diye soruyorum, aklım bir karış havada gibi olabilir ama onu dinliyorum, nadiren mevzudan kopuyorum ama.

İnatla neyim var diye sordum. Duygularımı regüle edemiyormuşum, sorunlardan acıdan bilmem neyden kaçıyormuşum, sakin bir hayata ihtiyacım varmış, e şu an sakin diyorum. Kötü duygulardan kurtulmak için poligona gitme önerime de karşı çıktı, ateş etme eyleminden aldığım hazzın daha fazlasını isteyeceğimi söyledi. 'Elinde olsa adamları tahtalı köye yollarsın' diyemedi tabii okumuş kadın.

Şu sıralar el ele gezen sevgililer her yerdeler ve bu sinirime dokunmaya başladı. Bahar geldi, gencim, güzelim, bakımlıyım ve dürüst olalım çok çirkin kızların mutlu edildiği bir dünyada ben ve benim gibi birçok kız duvar gibi bir yalnızlığın içinde.

Eğer mevzu sadece gönlümü eğlemekse, habire şart sunup bir terk edip bir dönerek deney faresiymişim gibi ona muhtaç olup olmayacağımı ölçen bir betayla zaman öldüreceğime, aklı olan her kadının kaçtığı ama bana nedense evim gibi hissettiren bir adamı tercih ederim şu an. Onu düşünüyor muyum? Maalesef. Bir şeyler uzun zamandır havada asılı, cevapsız kaldığından dolayı muhtemelen.

İki yıl içinde defalarca ulaştı, mesajlarını cevapsız bıraktım, cadılar bayramında beni genç bir oğlanla gördü kendisi yapayalnız kaldı gitti mekandan, sonraki yıl birbirimizi dışarıda gördük, o durdu ben tanımazlıktan geldim yürüdüm gittim, aylar sonra yine yazdı benden yine cevap yok. Bu sefer öbür hattından direkt aradı, o olduğunu fark edince sinirlenip yüzüne kapattım. Son eximin canını sıkmak için onu kullanacak oldum, ben ulaştım. O gün buluşacağız diye işini gücünü riske atacak oldu. Sonra vazgeçtim yapmadım. "Nasılsa takmaz, etrafında çok kadın var, ben de keyfime bakar giderim" dediğim çapkının partnerlerimin içinde en takıntılısı olması da ayrı absürt.

Evim gibi hissettirmesi iyi bir insan olduğu anlamına gelmiyor ne yazık ki, ben de iyi bir insan değilim zaten, gelmeye devam ederse hain emellerime alet edip duracağım veya görmezden geleceğim onu. Şakasız, iyi bir ilişki olabilecekken en baştan korkunç bir sırla başlaması mahvetti her şeyi zaten, tanıştığımız o gece aklı başındaki herhangi bir erkeğin yapacağı gibi "ben neyin içine düştüm lan" deyip korkudan ebediyen topuklamalıydı. İkimizin de içi rahattı şu an. Hayatımıza da bir sürü insan girip çıktı, artık düzelemeyiz bir bok çıkmaz bizden.

Son zamanlarda o aklıma düşmesin diye başka erkeğe yürüdüm, başka erkeklere çekim duydum. Gitmedi o his, bir şeyler hala düğüm düğüm. Son exle sevişecek olmuştuk, yalnız kaldık. Bana daha fazla yaklaşınca ayaklanıp kaçtım alelacele. İlk kez böyle bir şey oluyor, ben utanacak biri de değilim, neden panikledim niye böyle bir şey yaptım bilmiyorum ama diğer erkeklerle yaşamam herhalde. Muhtemelen iki yıldır 1. Elizabeth olmaya alıştım ve vücudum kendini biriyle tekrar rahat hissedemiyor.

Kimse vazgeçilmez değil. Yeni insanlara şans vermeye devam.

<3

Vrester merhaba,

Sen zor vakasın azizim :) Profesyonel değilim, senin durumunu kendin o kadar çözemezken ben ne yapabilirim bilmiyorum.

Benim gerçekten umutsuz durumda bir insana ilk önereceğim şey her gün istediği bir vakitte ama mutlaka, telefonsuz yürüyüş yapması olur. Açık havada yürümenin depresifliğe çok olumlu etkileri olduğu gibi beyin fonksiyonlarını yoğunlaştırma özelliği var. Kalori yakmayı sağlıyor. Kasları-eklemleri çalıştırıyor. Yürümüyorsan, yürü. Ya sabah erken kalk yürü, ya öğlen arasında yürü, ya akşam çık yürü, ya gece yürü. Havalar da müsait, kar kış yok. 

İki, dışarıdan bir şekilde sert mizaçlı ve utanacağın birinden yardım alman lazım. Telefonunu emanet edip, sana belirlediğiniz bir sürenin öncesinde sana vermemesini sağlaman lazım. Ya da paralı bir ailede isen yaz için yaz kampı-rehabilitasyon tarzı bir şey araştırmalısın. Önemli bir sorunun var ve kendin çözemiyorsan yardım alman zorundasın. Ben senin kim olduğunu, şartlarını, kimlerini tanıdığını bilemiyorum. Sen bu dediklerimden kendin bir çözüm düşüneceksin.

Üç, belki de MADDE 5'in kurbanısın. Belki de sen okumaya eğilimli kişilerden değilsin. Türkiye çok yakın bir zamana kadar %80 pek okumamış ve dar imkanlara sahip insanlardan oluşuyordu ve bu insanlar okumayı inanılmaz idealize ettiler. Okumanın, üniversite mezuniyetinin hayat başarısıyla, gelecek imkanlarıyla bağlantısı kopalı çok oldu, bu yüzden de statüsünü kısa olmayan bir süre içinde kaybedecek. Benim için şu an bile okumanın zihnimdeki statüsü gitti, çocuklarımın -bunu çok samimi söylüyorum- istemezlerse/eğilimleri yoksa üniversite okuyup okumamaları umrumda bile değil. Zaman, okuyanların değil becerdiği bir şeyi erkenden işleyip büyütenlerin zamanı olacak. Senin becerdiğin-başardığın bir şey varsa, belki de yatkın olmadığın okuma sevdasından çekilip o şeyi maddi kazanç getirecek şekilde yola koyman gerekiyordur.

Abla sonuncu dan başlayayım ben ders falan çalışamıyorum ama yarim saatlik çalışmam ile bile bölümde ilk 5 e girdim ve notlarım da genel olarak iyi geliyor kapasitem okumaya elverişli yürüyüş konusunu ise uyguluyorum ancak okulum çok uzak ve kulaklıksız 2 buçuk saat yol geçmiyor toplu taşıma da bu yuzden dopaminerjik bir şey yapmış oluyorum ve son söyleyeceğim bizim derslerimiz ders notlarımız kullandığımız araçlar telefon ve bilgisayar üzerinde ders notlarım tahta fotoğraflarım yani bu yuzden telefondan uzak kalmam mümkün değil  ancak okumaya yakınım calisamayan halimle iyi siralamalara giriyorum  tek sorun çalışmadığım için bunun istikrarsız olmasi ki sadece ders değil günlük işler spor gibi konuları da etkiliyor bu dopamin mevzusu bu yuzden halletmeliyim

E eğer hayatına ciddi bir etkisi yoksa ne diye kendine dert ediyorsun? İstikrarsızlık herkesin hayatında olan bir şey. Bence sen dertsiz başına dert arıyor gibisin, bu kadar analize gerek var mı? 

Var işte abla  ne spora gidebiliyorum zargana vücudum var ne de okul eskisi kadar kolay  dusuk ya da ortalama  sonuclar aliykrum eskisi kadar yeterli gelmiyor sadece zeka.yani minimum enerjiyle idame ettiriyorum hayatımı bu sebepten artık bir şeyleri halledemeyecek noktaya gelicem ya da potansiyelimden çok uzak olucam yani ciddi bir etkisi var 

Umarım ruh halin değişmiştir. Okuduğumda aslında işlerin genel olarak kötü olmadığı, biraz overthinkinge kapıldığın hissine kapıldım.

Yüksek lisanstan çevre çıkmıyor mu? Biz de yaşını girmemişsin, ben de hatırlamıyorum bahsettin mi :)

Abla anneler gününü kutlarım. Aslında girdim diye hatırlıyorum sanki silinmiş gibi geldi. 25 yaşındayım.

Ruh halimden çok insanların fikirlerini o kadar da önemsememeye çalışmaya karar verdim. Özellikle iş hayatı konusunda. Aynı çerçeveden bakamıyoruz gibi hissediyorum. Farklı bir şirket vs konuşulduğunda ilk soru maaş ve tatil oluyor, kimse ne yapıp üretildiğinle ilgilenmiyor. Bu durumu aşırı garipsiyorum.

Şu an sadece nasıl kendime daha çok bir şeyler katarım onu düşünüyorum. 

Birkaç haftadır şekeri kestim, sağlıklı beslenmeye çalışıyorum. Ekstra takviyelerde almaya başladım. Sporu düzenli yapamıyorum ama az, hiçten iyidir kafasıyla düşünüp düzenli yapacağım. Haftafa en az bir gün işten eve yürümeye çalışıyorum. Akşamları uykumun gelmesi sinir ediyor, kendimi ayık tutmaya zorlamayağım. Sosyal medyayı da en aza indirmeye çalışacağım. Ruhuma ve bedenime zarar veren her şeyi ortadan kaldırmaya çalışıyorum.

Kadınlar konusunda ise pek yorum yapacayağım. Yani bekar olanlarla karşılaşmıyorum. En kötü konuştukları olduklarını düşünüyorum. Okulda denk geldiklerim oluyor ama yürümek istemedim. Aslında genel olarak insanlara tavrım kendileri kaybederler :d.

Bu süreçte bazı hobilerimi bıraktım. Onlara tekrardan geri döneceğim. Yeni farklı şeyler deneyeceğim. Bu aralar erkek giyimj ve saatleri aşırı ilgimi çekiyor. Acaba arada buraya atıp (internetten bazı kombinler topluyorum da onları) sizden yorum istesem fazla mı şey istemiş olurum.

Size de teşekkür ederim tekrardan. Dinlediğiniz, ilgilendiğiniz ve anlamaya çalıştıgınız için. İnsan herkesle böyle konuşamıyor, burası mektup yazıyormuş gibi hissettiriyor.

Teşekkür ederim. 

Yazdıkların kulağıma güzel geldi, biraz fazla üst üste, zamana yayarsın ama yaptığın kadarını yapman hiçbir şey yapmaman senaryosuna göre kesinlikle fark edecektir. 

Hobi kısmına eğildiğinde insanlarla tanışmayı da araya katarsan kısmet bakalım Mevla ne eyler, neylerse güzel eyler... :D

Yapabildiğim kadar yapacağım inşallah. Ara ara yazarım, ben diğer başlığa yazıyordum da hep buradan devam ederiz artık. Bu arada güzel sözmüş :D