Asyranta (25 yaşında) 4 hafta önce yazdı:
İlk kez yaşıtım bir manitam var. Hep benden büyüktü önceki partnerler.
Bir adam, kadın kavga ederken ortalığı birbirine katmak üzereyken neden sakin kalır? Ya da öfkesini muhafaza edip sonradan patlar mı? İki gün görmezden geldiğim, mesajlarına aramalarına dönmediğim bir kavgamız oldu. Bu adamla mutlu ve huzurlu muyum? Evet. Kavganın sebebi onun bana duyduğu aşırı arzu, düşkünlük. Evet. O kadar erkek geçti hayatımdan, hiçbiri bu kadar korkutucu bir arzuyla istememişti beni.
Tamam ben de onu arzuluyorum, aç kurt gibi üstüne saldırmak istiyorum affedersin ama bir yanım korkuyor. Neden korkuyorum neden tetiklendim bilmiyorum, ki ben böyle şeylerden korkacak biri HİÇ değilim biliyorsun. Sırtlan gibi, kaplan gibi kadındım kaç gündür sulu göz oldum Cıvıtık. Ne oldu bana... Regl olmama az kaldı ondan olsa gerek. Beni bir şeye zorladığı yok ama sanki biraz fazla mı dürtüsel... Sadece yarım saat yalnız kalmıştık ve kontrolünü kaybediyordu. Hiç yeri ve zamanı değildi, zaten o yüzden sorun ettim.
Bak ben de dürtülerimi kontrol etmiyorum. İzlerini kavgalarımda, dans pistinde, koşu bandında, tuvalde, kağıtta veya bir adamın boynunda bırakıyorum. Asla yapmam demiyorum ama hiçbir insanın iradesini ve duygularını hiçe saymadım, bir şey istediğimde karşının da istediğini görmeden hızlı davranmadım. Başkalarına olduğumdan çok kendim için tehlikeliyim.
Görmezden geldikten sonra sonunda derdimi söyledim, başta küfürsüzce. "ben bir makine değilim, duygularımı ve irademi hiçe sayamazsın, senden korkuyorum" dedim. "Kendimi kaybettim özür dilerim bir daha yaşanmayacak" dedi, kötü surat ifademi fark edip ağlayacak olmuştu olay gününde zaten. Tabii benim umurumda olmadı, o an "bu adamla güvende olacak mıyım acaba?" düşüncesine odaklanmışım. Dalıp gitmişim.
Bir de bir lafına takmıştım, evirip çeviriyorum kafamda. "Sana aşık olmak istiyorum"
Onu gündeme getirdim. "Bir insana ya aşıksındır ya da değilsindir, manavdan 1 kilo meyve almak istemek değil bu. Karşındakini aşk meşk sözleriyle aptal yerine koyma, lovebombinge karnım tok. Benim hayatımı SİKME." dedim.
Kendimi dizginlemedim tartışırken. Mevzu bana aşık olup olmaması değil, isterse hiç olmasın Cıvıtık, ben sadece aşk konusunu açmasından hoşlanmadım. Aşktan da romantizmden de hoşlanmam, uzak dururum zaten. Tekrar benzer laflar ederse "ben sana hiç aşık değilim" diyeceğim. Ne düşünürse düşünsün.
"Seni kullanmıyorum, bin kez açıkladım, görüşmek istemiyorsan istemiyorum de" dedi, ben sakinleşemeyince yüz yüze gelmeden iletişimi kesmeye yeltendi. "hah niyetin de belli oldu, telefonda bitecek kadar boktan bir ilişkiymiş desene, bir fuckboy'la ziyan edecek vaktim yok zaten" dedim. Kendine gel dedi. Sonra teşekküre başladı hayatına girdiğim için, ben her şeyi söyledim istediğini düşün Asy dedi. Ben daha da öfkeleniyorum tabii. "Seni gördüğüm güne lanet olsun" dedim.
"Ağır laflar ettin efendi gibi teşekkür ettim medeni biri olduğumu gösterdim bitti" diyor. Engelledim sinirden. İstek attı hala eklemedim. Sinirliyim hala. "bana son bir şans verir misin kendimi ispatlamam için?" demiş.
Asabım bozuk dedim, ayrılmadık. Sabah aradı. Yemeğe çıkaracakmış. Şeytan diyor gitme yat evde, boş günüm...
Mevzuyu iki samimi kız arkadaşıma açtım. "Erkekler yapar böyle şeyler, anormal değil, üstüne alınma, davranışlarına bak" dediler. Onların da böyle birçok anısı varmış meğer.
Biraz isyan edeceğim.
Ben ciddi ilişki istediğim ve buna uygun davrandığım yaşlarda herkes -ciddi olduğunu iddia edeni bile- takılmak eğlenmek için geliyordu. Şimdi ben artık onları takılmalık görünce, sorun çıkarınca, canım istediği zaman müsait olmak isteyince o eğlenmek isteyen erkekler affedersin köpeğim oldu, oluyor. Ciddi ilişki diye darlamaya, yüzük takalım vs demeye başlıyorlar. Şimdi değişen ne Cıvıtık? İlla benim hayatımı mahvetmeleri ve neticesinde bencil soğuk bir kaltağa mı dönüşmem gerekiyordu beni sevip ciddi düşünmeleri için? Ne kadar öfkeliyim anlatamam. Öfkemle hepsinin kalbini, karakterini, hayatını ezip geçmek istiyorum. Hepsinin ağzından çıkan her güzel söz, göz boyama ve manipülasyon gibi geliyor. Belli bir tip erkekte değil bana ilgi gösteren tüm erkeklerde bu düşünceye engel olamıyorum. Ben ta en baştan ciddiyet, çocuk, aile, aidiyet isterken neredeydiniz pezevenkler diye bağırasım var.
"Ben seninle uzun sağlıklı anlayışlı bir ilişki istiyorum" diyor. Kavga sevmiyor, sorunları beraber çözelim diyor, üstüme gelmiyor, rencide etmiyor. Biber gazı almamız lazım, ben uzun saatler işteyim senin yanında olamıyorum diyor. Bense kaçsam mı diye düşünüyorum adamı çok istememe rağmen. O kızı hak etmiyorlar Cıvıtık. O yüzümü görmeyi hak etmiyorlar. Evlilik ve aile planlarımı erkeklere layık görmüyorum, göremiyorum. Hepsi ikiyüzlü azgın çakallarmış gibi geliyor. Tam da o yüzden onların işlerine geldiği gibi davranma hakkını ben de kendimde görüyorum, karşımdakinin huyuna göre davranıyorum.
Özgürlüğüme duyduğum tutkudan feragat ederek hayatıma birini almışsam ve eğer o kişi bencilse bana da bencilleşme hakkı doğar demektir, yalancıysa, sadakatsizse bana da yalancı olma sadakatsizleşme hakkı doğar demektir. İlla yaparım demiyorum, bu böyle sadece. Benden insan muamelesi görüp görmeyeceği davranışlarına bağlı kısacası. Ben alıp kutuya koyup her türlü itliği pezevenkliği ihaneti reva görecekleri dilsiz sağır aciz bir kuluçka makinesi değilim.
Bu düşüncelerimi arkadaşıma açtığımda "herkesi aynı kefeye koyma" dedi bana... "Erkeklerin hepsi aynı bok" diyemedim.
Korkuyorum Cıvıtık.