Anlayamamanın Öfkesi

Evacığım, 

Sizleri üzmeye üzülüyorum. Aslında benim gibi içerik üreticileri insanlara değil belli fikirlere, söylemlere itiraz ediyor, uyarılar yapıyoruz. Yoksa bireylerin durumları sadece o tekil birey için ele alınır, genellemelerden çok farklı noktalar gözlemlenebilir elbet.

Ayrıca, amacım insanlara aslında farkındalık kazandırmak ve bu sayede güç vermek. Çünkü yaşadığın şeylerde senin payın olmadığını düşünmek aynı zamanda farklı yapabileceğin bir şey olmadığını da düşünmektir ve elini kolunu bağlamaktır. Bir şey değiştirmediğin için aynı duvarlara tekrar tekrar çarpmaktır. Oysa ki insan kendisine ve geçmişine baktığında bazı düğümleri çözebilirse hayatı başka şekilde de akabilir.

Yaşın geçmedi. Ben o yaş meselerini kızlara sürekli gençlikte maceraları ve mesleği yücelterek sanki ileride evlenme konusunda her şey aynı kolaylıkta olacakmış gibi anlatanlara karşı çıkmak için hatırlatıyorum. Yani insanları ilişkiler konusunda önce başarılı bir ilişkinin temelinin tam tersi yöne koşturuyorlar, itiyorlar, sonra ileride buraya gelirsin diyorlar, ben ona karşı çıkıyorum. Gençleri bildiğin zehirliyor ve kat etmeleri gereken mesafeyi 2-3-4 katına çıkarıyorlar. Yoksa, sen aksi yöne gitmemişsin ki gençliğinde, senin hatan yerinde kalmak olmuş sadece, kimseyle tanışıp flört etmemişsin. Değer sadece yaştan etkilenmez. Yaş hem duygusal hem fiziksel yaşanmışlık ve yıpranma getirirse bileşik etki yaratır, bunları getirmemişse aslında sadece birer rakamdır. Emin ol Redpill dünyasında bile böyle :D Şu an seni avantajsız olarak görecek adamlar genç kız takıntılı veya 4-5 çocuk isteyenler olur. İlk grup zaten bizlere uzak Allah'a yakın olsun, onlarla hayat kurulmaz. Sen çok çocuk istemiyorduysan zaten sıkıntı yok, istiyorduysan bile emin ol 2'den sonra istemeyecektin, yanlışlıkla oluyor gerisi :D

Sen bana derdini biraz daha aç. Çirkin mi buluyorsun, derdin ne? Olmayan nedir?

dış görünüşümle ilgiliyi hiçbir problemim yok, küçücük yaşlardan beri beğenilen teklifler alan bir kızdım, erkekler dünyasından ilgi ve nezaket gördüm fazlaca fakat baba yaram olduğu için korktum ve hep ittim gelen teklifleri, babam muhafazar görünümlü bir seküler yani şöyle ki sülalemiz dindar ama babam gizlice alkol alır pavyon ayağı vardı senelerce. bize de dünyanı zehir etti tabii bu arada. ben travmatik bir ailede büyüdüğüm için tek derdim okumak ve kendimi geliştirmek yetiştimek oldu, kendi özgür hür irademle islami hassasiyetler geliştirdim. şu an branş öğretmeniyim, çevremce güzel olarak tanımlanırım ve kendimi de öyle hissediyorum hamdolsun. ama iş güzellikle bitse keşke hatta güzel ahlakta da bitmiyor. hatta neyde bitiyor cıvıtık sen söylesene? yani sen diyeceksin ki o zaman sende bitiyor.. açıkcası bendeyse de çok yoruldum.  inan kızlara verdiğim tüm tavsiyeleri okuyorum hepsini hali hazırda yapıyorum zaten. giyim kuşam olarak zarif bir çizgim var ve tesettürlüyüm ama trendi de takip ederim, bakımıma önem veririm, hafif makyaj yaparım kapalı olmama rağmen düzenli saç bakım yaptırır evde de gayet özgür giyinirim severim biraz şıkır şıkır olmayı, kiloma dikkat ederim. mutfağı severim sağlıklı beslenirim. neden olmaz ki bu kızım sorusunu bulamadıklarından sürekli çevrem beni "kimseyi beğenmiyor" diye yaftalıyor. ama bir bilseler içimde ne fırtınalar var :( çok kaygılıyım, biri ile görüşmeye başlayınca anksiyete krizine giriyorum. hem hoşlanıyorum hem kaçıyorum adamlardan, babam gibilere çekileceğim diye ödüm kopuyor. ya da ne bileyim beni anlamayacak, yeterince değer vermeyecek, aynı evde olunca görmeyecek ihtiyaçlarımı karşılanmayacak gibi korkular. engel olamıyorum. görüşmelerde saçmaladığımı düşünüyorum daha çok ama ölçü ne, napçam netçem artık kafam çok karışık... 

Peki annen Eva? 

Bir, babanın geçmişi ile ilgili bir şey biliyor muydunuz? Bekarken çapkın mıymış mesela? Kendi severek mi evlenmiş, ailesi karşı çıkmış mı, ailesi mi evlendirmiş, araştırmışlar mı babanı? Neden babanla evlenmiş?

İki, annen senin gibi kendine dikkat ediyor muydu? Bakın bu konuyu tam anlamıyor bazı kadınlar, mesele kocan seni sevsin, seni beğensinden de ziyade bir eşe ayağını denk aldıracak şey başka insanların onu beğenebileceği korkusudur. Bunu tabi başka erkeklerle herhangi bir şekilde kocanızı kıskandırın diye söylemiyorum, böyle bir şey çok büyük bir hata olur, sadece şunu demek istiyorum, bir erkek hayata kendisi olmadan kolay devam edebilecek, başkalarından değer görecek değerde bir kadını üzmeyi, diğer senaryodaki bir kadına göre çok daha zor göze alır. Kadının değeri de öyle feminizmin anlattığı gibi okuması yazması değildir (bunlar çok önemli çıkış biletidir ve başka şekilde değerlidir ve edinilmelidir) ancak erkeği asıl karısının güzelliği, cilvesi kıskandırır, sahiplendirir. Anlatabiliyor muyum kadın oyununu size? 

Gerçi baban annen ne yapsa bunu yapacak profilde idi muhtemelen, bunu da işte gençlik fırsatçılığından veyahut gençlik incelliğinden biraz öngörebilirsiniz ancak. 

Bak yapacağınız şey az çok belli:

Erkeğin anne-babasının ilişkisini sormak ve ailesini nasıl insanlar olarak tarif ettiğine dikkat etmek.

Erkeğe konuyu zinaya getirip suçlu hissetmesine sebep olmadan, kınamadığını belirterek daha önce kızlarla ilişkisinin nasıl olduğunu sormak. Hoşlandığı biri olmuş mu, ondan hoşlanan olmuş mu, detaya girmeden. 

Eğer tanıdığın, aynı ortamda olan bir erkekse zaten kadınlarla ne kadar başarılı olup olmadığını diğer kadınlarla olan etkileşimlerinden dahi sezebilirsin. İnceller zaten iterler insanı, volcelleri başka beğenen de olur. 

İnsanlar kötü değil. İnsanların büyük bir hasarı yoksa da çok büyük hatalar yaşatmazlar karşı tarafa, özellikle de evlililiklerini iyi kötü akıllıca yürütebiliyorlarsa. Hasar ya aileden gelir (ilk soru) ya da önceki kadın-erkek ilişkilerindeki başarısızlıklardan. (ikinci soru)

Bunlarda bir şekilde geçen bir erkekle evlendiğinde mesleğini de bırakmazsan kendini o kadar tehlikede hissetmeni gerektirecek hiçbir şey yok. Ola ki sana hata yaparsa boşanabilirsin de. Boşanmak dünyanın sonu değil. İnsan çok güçlü bir canlıdır, hayata her türlü tutunabilir.

Ha mesela, bazı hayatlarda erkek sonradan çok büyük bir değer sıçraması yaşadığı için de sapıtabiliyor, onu öngörecek bir şey yok. O yaşa geldiğinde duyarsızlaşmış olabilirsin bile. Parasını yersin :D

Ne zamandır terapi alıyorsun? Güven problemlerinin biraz hafiflemiş olmasına yaraması lazımdı. 

canım cıvıtık; evet annemi de objektif değerlendirdiğimde örnek aldığım bir eş olduğunu söyleyemem, rol modellerim var (halalarım yaşça büyük arkadaşlarım ve son zamanlarda sen :) ) önümde ama bunlar arasında annem yok... fakat onu suçlamak da yok içimde çünkü çok geleneksel bir evlilik olmuş onlarınki dedem soylu ve varlıklı bir adam olduğu için oğlu da öyle çıkar diye çok üstüne düşünmeden araştırmadan annemi vermişler. annem evlendiğinde 18 yaşında. yaşadığı hayata başlarda uyum sağlamış sonrası da zaten kadere teslim, 4 kardeşiz her birimizi büyütmeye adamış kendini. dediğin gibi annem dansöz olup evde oynasa babam yine farklı kadınlara giderdi gibi geliyor...

bir de annemin hiç bir dayanağı olmamış ve maalesef ailesi de arkasında durmamış, şimdi biz varız ve artık babam kendine çeki düzen vermek zorunda kaldı mesela. ben ailemden uzakta yaşıyorum malum memuriyet ama belli bir otoritem var üzerlerinde. 

"kadın oyunu" faktörünün farkındayım, neden bilmiyorum kendimi bu konuda maharetli görüyorum. doğal bir enerjimin olduğunun farkındayım o yüzden iş hayatında vs hem yanlış sinyal vermemek adına hem de dini terbiyem sebebiyle muhafazakar davranıyorum. üni yıllarından beri birçok evlilik öncesi ve cinsellik eğitimlerine katıldım, faaliyete dökmedim ama kendi enerjimin az çok farkındayım. çeyizime fantazi çamaşırlar gecelikler mini elbiseler alıyorum ha bire iyi mi ediyorum kötü mü bilmiyorum, şu an tek eksiğim bunu hakeden eril bir birey :) 

sormam gereken iki ana konuyu not aldım. bir sonraki görüşmemde uygulayacağım. bir de kendime "erkekler de insandır" diye olumlama yapacağım :) 

kendimi tehlikede hissetmekten ziyade değer gördüğüm bir ilişki istiyorum aslında. mesleğimi çok seviyorum. potansiyel olarak çok daha büyük şeyler yapabilirdim akademi vs ama sırf ilerde kuracağım aileyi düşünerek hem aileme vaktim bolca kalacak hem de bir hobi gibi yapabileceğim bir meslek seçtim. (aynı kafa yapısında olduğunu okudum geçen bir tivitinde çevremdeki arkadaşlarım beni zorbalardı daha küçük yaşlarda evlilik kafasında düşüncemden dolayı seni okuyunca rahatladım) boşanmaktan değil de hiç evlenememekten korkuyorum desem... 

terapiyi 2 aydır alıyorum. ramazandan dolayı ara verdik ama işin kötüsü benim yalnızlık anksiyetem ramazanda coştu çünkü ramazan, bayramlar kalabalıklar bana yuvasızlığımı bir aile kuramayışımı anımsatıyor :( ve sanki zaman geçtikçe yaşımla beraber değerim düşüyor işler daha da zorlaşıyor gibi malum muhafazakar çevre erkekleri de erken yaşlar da evleniyor, kendi piyasamda yaşıtım kalmadı korkusu var :/

Anneni soruyorum ama mesele hiçbir zaman bir suçlu bulmak değil zaten. Annenin nerede neyi farklı yaparsa hayatının farklı olabileceğini analiz edersen, o paterni takip etmediğinde farklı sonuçlar almayı umabilirsin, bu da kaygılarını azaltır, bunun için konuşuyoruz.

Verdiğin bilgiye göre anne babanın evliliğinin böyle sonuçlanmış olması çok doğal çünkü annen arada değer uçurumu olan bir evlilik yapmış. Hep yazıyorum zaten bunları. Bir erkek kadından çok değerli olursa da aynen böyle sapıtır işte. Ahlak vardır evet, ahlak geçerlidir ancak güç dengeleri de bizi terbiye eder. Nitekim annenin babası ya da erkek kardeşleri annenin arkasında dursa da böyle olmazdı, baban zengin çocuğu değil annenin dengi olsa da böyle olmazdı, annen meslek sahibi olsa da böyle olmazdı. 

İnsan çiğ süt emmiştir ve kim gücü mutlak olarak elinde tutan taraf olduğunu hissederse karşıyı mağdur etme olasılığı artar. Bu kurala güvenebiliriz işte.

Yeni kadınların çok daha büyük bir kesiminin derdi artık babalarınızın annelerinize yaşattıkları değil aslında, olmayacak da. Çünkü arada çok şeyler değişti, artık erkeklerin ekseriyeti güçlü değil, senin de yaşadığın üzere, çekici olmayacak kadar güçsüzler. Siz yeni bekar kadınların annelerinizin gördüğü zulümden korkmak yerine hipergaminiz doyurulmayacağı için tatmin olmaktan korkmanız, kocanıza zulmetmekten korkmanız emin olun çok daha geçerli kaygılar olur günümüzde. 

Muhafazakar çevrede şöyle bir problem var; daha doğrusu dindar diyelim, bunlar volcel olacağı için kadınlarla tecrübesi olmaz ve güzel konuşmayı bilemezler. Oyunları olmaz. Kadın tavlamaktan genelde anlamazlar. Paketin başka bir elementi olarak, looksmaxxingden de pek haberleri olmayabilir, nasıl giyilir, hangi saç yakışır beceremeyebilirler. Bu yüzden, tam paket çekici erkekleri gören kadınlar "eh şu adam da iyi ama bir şeyler eksik" diye hissederler. İşleri zor. Bu konuda azıcık potansiyeli olanlarını da kızlar zaten genelde okul zamanlarında kollarına takarlar. 

Sen mesleki hırsına bak, anlatabildiği bir hayatı var mı, bir hobisi merakı var mı ona bak, görüntü ve ağzı laf yapma "fena değil" olsun, gerisini halledebilirsiniz diye düşünüyorum. Eğer bir hobisi varsa, bir şeylerle uğraşıyorsa bir gün ona eşlik etmek isteyebilirsin, iste hatta. Becerikli olduğu konuda bir erkeği izlemek kadar zevkli az şey vardır :D

Erkeğin sana hissettirdiği 10 üzerinden minimum 6, ideal 7-8 olacak. Tanıştığın birine olan isteğini 9-10 olarak tanımlıyorsan ise babanın sularında geziniyor olabilirsin, dikkat :D

Bir de bence kendine iyi bakıyorsan ve o mesleğini eline aldıysa erkeğin senden 5 yaş küçüğüne kadar yolu var. Benim annem babamdan 3 yaş büyük ve gayet denk, iyi ve mutlu yaşlandılar.

"Siz yeni bekar kadınların annelerinizin gördüğü zulümden korkmak yerine hipergaminiz doyurulmayacağı için tatmin olmaktan korkmanız, kocanıza zulmetmekten korkmanız emin olun çok daha geçerli kaygılar olur günümüzde." beni bugün aydınlatan cümle bu oldu sanırım... o kadar haklısın ki. 

verdiğin tavsiyeler benim için altın değerinde gerçekten. çok teşekkür ederim. minyon bir yapım var son bir yıldır yaşça küçükler yakıştırılıyor bana hatta bence de bir sakıncası yok başka parametreler uygunsa. ama görücü usulünde var olan bi yüzeysellik var ya daha tanımadan karşı taraf ya da aracı yaşıma takılıyor. ben de hay hay diyorum. ama karşıma bunu sorun etmeyen ve senim de tarif ettiğin ölçülerde biri çıksa ben dert etmem. çünkü zaten yaşımı göstermiyor. 20li yaşlardan itibaren kişisel bakımıma düşkün olduğum için bunun ekmeğini yiyorum. 

erkekte beceri beni de çok cezbediyor. hatta eğitim seviyesinden çok daha öncelediğim bir şey bu. verdiğin rakamlar olayı tam olarak netleştirdi. hoşlandın yürü aşık oldun kaç diyelim o zaman. ya bismillah diyorum. 

görüşme yapar ve olurunu ararsam sana yine yazacağım fikrini almak için. tekrar teşekkür ederim 

öncelikle başınız sağolsun. babanın dediklerinin aynısını babam da bana diyor, benimde kardeşim doğmadan vefat etmiş. o yüzden o yalnızlıktaki gelen belki olsa halini anlayabiliyorum. ben kendimi bağımlılık derecesinde futbol ve bilgisayara vermiştim ki bağımlılık derecesinde hiç biri iyi birşey değil asla o seviyede tavsiye etmem. 

yalanı ne boyutta ilerlettin bilmiyorum ama sadece varlığından haberdarlarsa kuzen ya da çok yakının, aile dostunmuş da sen çok bağlıymışsın gibi birşeyle geçiştirip söylemeyi bırakmalısın bence. yalan zaten kötü birşey hele arkası bu kadar sorgulanabilir olması işi senin açından içinden çıkılmaz bir hale sokmsın.

yalnızlık hissine net çözüm için bağlanma türleri var ama benimde hakim ve başarabilmiş olduğum bir konu değil. bu öneriyi her gördüğüme yapıyorum ama yavru kedi? belki düşünürsen. onun dışında sosyalleş, aktif ol, sınırlarını çizerek arkadaşlıklar edin. elbet birkaç tane yakın samimi arkadaş bulursun. gerisi için çözüm bende de yok bulursan haber et bende bakayım.

iyi günler

Ela, öncelikle senin ve ailenin başı sağolsun.

Dürüst olmak gerekirse yalnızlıkla ilgili tecrübeye de düşünceye de sahip değilim, yalnız olduğumu -çok şükür- hiç hissetmedim. Kardeşlerim var. Annem babam hayatta. İlişkisel açıdan da tercihsiz yalnızlık yaşamadım, yalnız olduğum dönemi de olumsuz hissetmedim. Üzerine ne yazabilirim, inan bilmiyorum.

Ben, bilmiyorum neden -sanıyorum annemin küçük yaşlarımızdaki kavgalarımızdan aşırı yorulup bizleri biraz ayrı vakit geçirmeye zorlamasından dolayı- kardeşlerimden uzağım, hem ruhsal olarak, hem de görüşme manasında. Eşimle ise çok yakınım. Bana hayatta sana en yakın insan kim diye sorsan hiç düşünmeden eşim olduğunu söyleyebilirim.

Daha 20 yaşındasın. Çok küçüksün. Evlenme ihtimalin önünde. Umarım senin de karşına iyi bir eş çıkar. Onunla çocuklarınız olur. Kendini neden yalnız tasavvur ediyorsun ki? Ailenin yaşlılığında, vefatında eşin ve çocukların sana destek olur. Onun kardeşi senin kardeşin gibi olur -görümceme bayılırım. Kötüyü düşünme. 

Yalan konusunu en yakın arkadaşım diyeceğin birine söylememişsindir diye tahmin ediyorum, zira en yakın arkadaşlarımız ailemizle gelir, tanışırlar öyle değil mi? Çok yakın arkadaşlarınla da zaten birkaç seneye muhtemelen görüşmeyeceksiniz. Ortam değiştirdiğin zaman bu yalanı bir daha tekrarlama.

Çocuklara evet kardeş yapılmasını gerekli görüyorum ve eğer büyüklerin yardımı alınabiliyorsa 3 kardeşin ideal bir sayı olduğu kanaatindeyim.

abla, kendimi hiç yalnız tasavvur etmedim diyorsun, olmamışsın, allah bırakmasın, nazarlardan saklasın ama biz kendimizi biri ile nasıl tasavvur edebiliriz? her evlilikte sorunlar, kavgalar, can sıkıcı konuşmalar olur biliyorum ama düzgün tarafı nasıl olur?

ben kendi etrafımda bugüne kadar kendimi içinde bir çocuk ve ya yetişkin olarak tasavvur etmek isteyeceğim bir aileye denk gelmedim. hayatım boyunca da öğrendiğim herşeyi herkesin öldüğü o gün geldiğinde kimseye muhtaç olmayayım diye öğrendim. bu zihin setini yıkıp nasıl yenisini inşa edicez? sen bizim yaşımızda iken kendini nasıl tasavvur ediyordun? 

hayırlı haftalar

Benim kanadı kırık kardeşim Fylgja... Valla size ne diyeyim bilmiyorum, bazen de boşa teselli veriyormuş ve samimiyetsiz hissediyorum kendimi. 

Ben şanslı insanlardanım. Yapabildiğim çoğu şey bizzat başardığım şeyler değil; hayatımın, ailemin bana ister ortam ister genetik sağlık bahşederek yapmamı sağladığı şeyler. O yüzden şimdi ben sana ne diyebilirim ki güzel kardeşim?

Müslüman olamadığımdan beridir en çok dua etmeyi özlerim. Güzel bir şeydi söylediğin sözlerin bir nevi enerjiye dönüşüp istediğin yönde değişikliklere vesile olacağını ummak. İman nasip işi işte, imanım olsaydı sana dua ederdim.

Üzdünüz beni yav, keşke tüm yaralı çocukları pamuklara sarabilsek.

yazıya 8373839 defa ekleme yaptım o yüzden sıkıntılı yerler için affına sığınıyorum. 

üzülme yav, üzül diye yazmadım. benim kırkım çıkalı çok oldu. zaman üzülme değil çalışma zamanı. ben üzülesin diye değil ona göre fikir verirsin diye yazıyorum. halime şükür, etrafımda bir sürü sıkıntılı tip varken kötü alışkanlığa düşmemişim. aç değil açıkta değilim. sadece fikir alma konusunda danışacak kimsem yok. abla dedik baş tacı ettik seni üzmek bizi de üzer. boşa teselli veya samimiyetsizlik olarak görmüyorum dediklerini. aksine başarılabilecek birşey olduğunu gösteriyor. ben çaresizlik seven biri değilim. elbet bir yol bulunur, bulunmaz ise hedef değiştirilir. belki bu kadar insan temelli bir konu olması ve ayrıntıların fazlalığı seni aktarım yaparken zorladığını düşünüyorum sadece. şuraya cevabının sende de olamayacağını düşündüğüm şeyleri bile yazmanın bile ne kadar iyi geldiğini anlatamam. insanın muhattabı olması iyiden çok rahatlamış hissettiriyor. belki nasılını anlatmakta zorlanıyorsundur ama bi abla tavsiyesine ihtiyacım olan bazı şeyler olduğunda burda olduğunu bilmek sevindirici, bunun için ne kadar teşekkür etsem az. 

birkaç gündür kendim ile alakalı birşeyler karalıyorum. bir abla gözüyle değerlendirmeni ve tavsiye vermeni isteyeğim. ben kendimi tünele girmiş gibi görmeye başladım. sağım solum kapalı, ilerliyorum ama nereye bilmiyorum. 

"şunu fark ettim, benim tam olarak tanımlanabilir bir görüşüm yok. elhamdülillah müslümanım ki onda bile itikadi olarak şu diyemem. ister işine geldiği gibi de ister iki yüzlü. aldığım kararların sebeplerini açıklayamıyorum, "böyle uygun gördüm"den net bir açıklamam yok. 

okumayı sevmem, literatür bilmem, konuşurum, düşünürüm, yaşarım ama kabul görmez. hak vermiyor değilim ama herşey için bir açıklama (hesap verme) beni boğuyor. kafamın içinin dağınık olması en makul bahanem, hayatta o kadar değişken varken hangi birini açıklayabilirim ki? 

isteğim saygı, itaat, sadakat ve güven. aksi hayatımdan direkt çıkartmak isteyişimle sonuçlanıyor, sevgi bağım ne olursa olsun,bu aile veya ilişki içinde geçerli. aynı zamanda siyasetçi gibi de takılıyorum, işime yarayacağını düşünürsem başkasının sözünü de dinlerim ama sözünü bir kere dinlediğim kişi bunu ömürlük sanıyor.

anlattığım karakter, beni büyüten kişilerin kabullenmeyeceği, "biz seni böyle mi yetiştirdik" demelerine sebep olacak bir durum ve uzun zamanlar da o şekilde yaşadım. onlarda bu söylemin oluşmasının sebebi benim [ama belki de bu evlatlığın bitip bağımsız biri olmanın habercisidir.] 

bağımsızlık/tekillik ve bağ kurma hissini aynı anda yaşayamamın savruluşunu yaşıyorum. burası karanlık bir çukur, ışık var ama bakamıyorum, büyük bir alışılmışlık var ve ışığa baktığımda göreceklerime güvenemiyorum.

elimin kolumun bu kadar bağlı olduğu, okul-ev arasına sıkıştığım ama burada açıklamak istemeyeceğim ve ne zaman biteceğini bilmediğim bir süreç var. hem belirsizlik hem de elimden gelen birşey olmaması sinir bozucudan çok yıpratıcı olmaya başladı. çok uzun süre yalnızlık merkezli düşünmek böyle aciz kaldığım durumları kabullenmemi ve çözüm üretmemi zorlaştırıyor.

<buraya şöyle de bir şey bırakayım. ben ilkokukdan covide kadar hep babamı örnek alırdım çünkü babamdı ve sürekli haftasonu olsun vakit geçireyim isterdim. ama birlikte zaman geçirdikçe işlerin onun karakteri ile değil dedemin karakteri ile çözüleceğini anladım ve o yola girdim ama bu herkesin alıştığının çok zıt bir karakterdir ve belkide beni bu şekilde kabullenmemelerini kabullenmekte zorlanıyorum> 

hiç bir müsait vaktimde bu belirsizlik yüzünden bir işe başlayasım gelmiyor, ısrarla erteliyorum, yapmam gerekenleri değil zevk için yapacağım şeyleri bile. zaten odaklanmak başlı başına bir der. disiplin konusunda kendimi geliştirip ders çalışma alışkanlığı edinmek istiyorum. en azından notları düzenliyorum bahanesi ile tekrar etmiş olurum. "

normalde zorlamam, yine zorlamıyorum ama sevdiğim biri olduğun için ufak bir davetiye bırakayım buraya. iman neden nasip işi olsun ablam, çoğu kişi zaten aileden gördüğü bir dine inanıyor. ben ve imam hatipi birlikte okuduğum arkadaşlarım da öyleydi. biz abdest namaz olmadan, cumadan cumaya giden kişilerdik. sonra baktık bizim bir deistten farkımız kalmamış diğerleri dinden çıktı ben biraz daha araştırma yapıp eskiye nazaran gayet dindar bir hayata başladım. illaki tüm gerekliliklerini eksiksiz getirmelisin yoksa olmaz demem ama elinden geldiğince dikkat etmeye çalışırsın. o kadar kolay değil zaten, olsa imtihan olmazdı, elinden geleni yaparsın geri kalanında allaha güvenirsin. normalde zorlamam, yine zorlamıyorum ama sevdiğim biri olduğun için ufak bir davetiye bırakayım buraya. tövbe kapısı açık, hala inkan var. seviliyorsun ablam. 

Belki haddim değil ama "aynı ortamda takılan bir internet arkadaşı" olarak görürsen bir kaç tavsiyem olacak söylediklerin üzerine. Öncelikle yazdıklarından yeterince okumadığın, dolayısıyla bilmediğin ve bilmediğin için de kafanın dağınık olduğu sonucunu çıkardım. Bu durumda düşüncelerinin "pop up" reklamlar gibi sunucuyu tıkaması çok doğal. Mesela kadın-erkek-aile ilişkilerine belli ki ilgilisin, herkes bu yüzden burada. Bu konu hakkında temel birkaç kaynak okumak, temeli sağlam atmak çok önemli. Bunun dışında maneviyata ilgili olduğunu görüyorum, sadece inanmak, temeli tamamen hisler üzerinden atmak, inandığını söylediğin kitabın ne dediğini bilmemek -sen böylesin demiyorum- insanı ciddi bunaltan bir durum, nereden bildiğimi sorma. Kısacası okumak, işi temelinden almak, merak etmek, her düşündüğüne inanmamak, kendini çok dinlememek, bunu başarmak için de mutlaka iki-üç uğraş/hobi edinmek hayat kurtarıcı oluyor. Ben kendimde işe yarayanları böyle özetleyebilirim. Bunun dışında nöroloji alanında okuma yapmak çok işe yarıyor. Dikkat nedir, dikkat dağınıklığı neden ortaya çıkar, odaklanma gücü nasıl elde edilir vb sorulara cevap almak açısından, başlangıç olarak Cal Newport'un Dijital Minimalizm kitabı başucu kitabım. Umarım hayatını rayına koyarsın, sorunlarını çözersin, esenlikler.

estağfurullah, tanımadığım biri olsaydınız da birşey demezdim. farklı bakış açıları fark etmediğim birşeyi fark etmeme yardımcı olabilir. -yüz yüze de kolay kolay açıktan kabul etmesem de fikirlerine değer verdiğim insanlaron yorum yapması hoşuma gidiyor ama yaptığım şeyleri yanlış olsa dahi savunur sonrasında tekrar etmemeye çalışırım.- 

kafamın dağınık olmasının asıl sebebi benim BU dediğim bir görüşüm olmayıp o anın gerekliliklerine göre hareket ettiğim için etrafımdakilerin söylemlerine fazla maruz kalmak. pop up şeklinde gelen şey aslında benim temelsizliğimden çok dışarıdan bulaşan virüs(?). babam biraz fazla anneci ve babaannem de biraz fazla baskın hatta kontrol hastası denilebilecek biri ve ben bu ikilinin arasında fazla sivri kalıyorum. yıllardır birlikte olduğun insanlar tarafından yaptığın çoğu şey yanlış veya ahlaksız görülünce kendini sorgulama biraz fazla olabiliyor ve bir onay ihtiyacı istemsiz gelişiyor. 

yakın arkadaş ortamımda çok fazla farklı görüşten arkadaşım var ve çoğu ile fikir bakımından tartışarak, değerlendirerek okumadan bir sürü şey öğrendim. hayatın içinde hepsinin belli bir miktarda var olduğunu fark ettim ve ahlak çerçevesi içinde bir alet çantası bulundururcasına gerekli gördüğüm aletleri kullanmaya başladım. 

diğer tavsiyelerinize de katılıyor ve teşekkür ediyorum ama şu dönemde maalesef sadece kitap okumayı deneyebilirim. 

hayırlı günler

Bulunduğun vaziyeti ve ruh halini biraz kendime yakın hissettim. Bende ağabey var ancak %98 engelli. Öyle kardeşlik ilişkisi falan olmadı hiç. Yalnızlığı tetikleyen asıl mevzu küçüklükte anne babadan yeterli ilgi görememek bence. Kardeş de olmayınca nasıl ilişki kurulur bilemiyorsun. Sanırsam bu yüzden kendimi bildim bileli yanlızım ilkokulda ortaokulda dahi arkadaşım yoktu.

Çocukluk zamanlarıma aşırı özlem var. Oradaki eksiklikler gelecekte bayağı özgüven sorunu yaşatıyor çünkü

geçmiş olsun öncelikle. ilgi eksikliği kesinlikle etkiliyor bencede ki ben zamanında baya hasta olmalar, sakatlanmalar,  etrafa zarar vermeler falan dikkat çekmek için de baya çaba sarf etmiştim ama olmayınca olmadı (bunları da 14 15 yaşıma kadar denedim baktım olmuyor saldım) üstüne benim tek çocuk olup fazla korumacı büyütülüp olan arkadaşlarımdan da uzak kalmam insanlarla ilişkiye girmeme mani oluyor. bu yaşa gelip hala bazı şeyleri erteliyor olmak canımı sıkıyor. sabırsız ve aceleci biriyim bi gerçek ama aşırı uç beklentilere sahip olmadığım için kendimi tükettiğimi hissediyorum. part time iş ayarlama, spor, işime gelirse kurs veya etkinlikler gibi niyetlerim vardı ama olmayıp belirsizliğe düşünce tıkandım. 

hayırlısı bu aralar çenem fazla düşük, tez vakitte toparlanıcaz inşallah. 

selam. yanıtını sanırım iyi hissettiğim bir vakitte görmüş olmalıyım ki okumuş ama teşekkür cevabı yazmamışım :) 

öncelikle yorumunu ve hislerimi paylaştığın için çok teşekkür ederim. senin de çok başın sağ olsun.

şimdi cevap vermemin sebebi, kendimi hiç olmadığım kadar yalnız hissediyor olmam. annemle bugün biraz yürüyüş yaptık ve ona böyle bir yalan söylediğimi anlattım. beni azarladı ve tabii kendi kardeşleriyle yaşadığı olumsuzlukları saydı hemen tek tek :) böyle şeylere artık sinirimden sadece gülüyorum, "sana bir şey olsa 80 kişi başına dikilir, bana bir şey olunca kimsenin umrunda olmuyor" dedim de sustu. yahu gerçekten bu hayatta annen bile anlamıyor seni. "böyle düşündüğünü hiç bilmiyordum" dedi. söylediğime söyleyeceğime pişman etti beni. keşke her zaman yaptığım gibi geceleri uyumadan önce ağlasaydım ve sabah normal bir şekilde uyansaydım. şimdi kesin ben gidince kardeşlerine anlatacak anlatma dediğim her şeyi anlattığı gibi. vallahi çok soğudum annemden bile Fylgja ya. bu yalnızlık düşüncesi beni öfkeli biri de yapıyor. etrafımda arkadaşlarımın, kuzenlerimin sıkı ilişkilerine aşırı özeniyorum, hatta beni agresif yapıyor artık. onlarla geçirdiğim günün sonunda ağlama krizlerine giriyorum. sende hiç böyle oldu mu bilmiyorum ama kesinlikle kötü etkileniyorum. sarmal gibi daha da yalnızlığa çekiyor bu insanlarla görüşmeme isteği beni. 

neyse işte öyle bi yazayım dedim. belki uyurum uyanırım yine geçer günler

iyi hafta sonları dilerim

Çok genel bir soru sormuşsun, malesef buna verebilecek bir cevabım yok. Hayat kendi akışı içinde şekillendiriyor bizleri. Asosyal olmamaya çalış ve bir şeylere üşenme diyebilirim ancak.

Merhaba Gloria,

Biraz uç bir vakaymış. Günde 7-8 nedir? Çocuğun iyi zamanında kafasına dert sokmak nedir? 

Erkek arkadaşında bunun yansımaları olsa gerek. Şimdi göremiyorsundur belki. Babası nasıl biri? Annesini kontrol etmediğine göre baskın bir erkek değil. Baba baskın değilse sevgilin de tam bir erkek adam değildir. 

Açık konuşacağım. Muhtemelen büyümemiş, çocuk gibi bir adamla evleneceksin. Çok zor bir kader olur. Tükenirsin. 

Bu ara BluTV'de İlk ve Son dizisini izliyoruz. İzlenemeni öneririm. Bana inanılmaz gerçekçi, çok iyi çözümlenmiş bir senaryo gibi göründü. Anlattığın gibi sorunlu bir anne-oğul ilişkisi, zayıf bir baba karakteri, sorumsuz bir koca, problemli bir kadınla birleşince ortaya çıkan korkunç toksik bir evlilik. Eğer sevgilinde Salih Bademci'nin karakteriyle benzerlik görüyorsan, malesef kaçmalısın. 

Sevgilini iyi incele. Annesiyle arasına set çekmemesi iyiye işaret değil. Bu durum evlenince iyiye gitmez büyük ihtimalle. Aksine kötüye gider.

Ah be erkekler. Ah be. Büyüyüp erkek olmak çok zor. Yükü çok ağır. Kadın da doğuruyor ya işte, annelik yükü o kadar ağır ki bir de sizleri taşımamız imkansız işte.

Semo,

Birincisi, çekici olmak üzerine yeterince yatırım yapman gerekiyor. Kendiyle barışmayan, kendini beğenmeyen bir insan başkalarına çekici olmaz. Erkek çekicilik parametrelerine dair yapacaklarını yapıyor musun? İyi olman seni çekici kılmaz, bu konuyu benimsedin mi?

İkincisi, çok arkadaşça davranıyorsundur. Kızların "bu erkekler de hep seks istiyor" şeklindeki serzenişlerini "bu erkekler seks istediklerinde ilişki istemiyor" şeklinde okumanız lazım. Yani kızlar için erkeklerin seks istemesi kötü değildir, kendileri de seks isterler. Yatırımsız seks istemesi kötüdür erkeklerin çünkü ortalama kadınlar için ilişki almadan seks yaşamak kötü, pişman hissettirir. Bizim arzulanmakla bir zorumuz yok ancak sevilmeden arzulanmakla var. O yüzden, arzulu davranmaktan korkmamalısın. 

Üçüncüsü, ısrarcı olmamayı öğrenirsen friendzone'a düşmez, en fazla başarısız yürümeler gerçekleştiriyor konumunda kalırsın. Friendzone reddedilen erkeğin bir umut kızın etrafında kalmak için dolandığı bölgedir. Eğer sen o umudu beslemezsen ve kızın etrafında dolanarak vakit kaybetmezsen sana bir şey olmaz. 

Bakın ortam ortaklığı ile kızın sizin niteliklerini görmesine olanak sağlamak ve size duygusal yatırım yapmasının mümkün olması farklıdır, sizin kızın peşinde dolanarak onun sizi fark etmesini sağlamaya çalışmanız farklıdır. Birinde aranızda bir ast-üst durumu yok, ikincisinde var. Rütbeni yükseltmeye çalışıyor durumda oluyorsunuz ve o yürümez, yürüse de kızın o anlık ihtiyaçları karşılanana kadar sürer. Kızlarla aynı ortamda olun ama kanki olmayın.

Valla kaç yaşıma geldim arkadaşça davranmamayı çözemedim herhalde(good guy ) .Genellikle bir kızla tanıştıktan sonra uzun süre arkadaş gibi takılıyoruz sonra ben açılıyorum ve olay bitiyor.

Son tanıştığım kızla açıldıktan sonra saçma bir şekilde daha da yakınlaştık. Ben yürümeyi bıraktım ama bir umut bekledim. Yaklaşık 1 yıl sonra kontağın kendiliğinden kesilmesi için arayıp sormayı bıraktım ama hâlâ görüşüp buluşmak istiyordu. Ben en sonunda arkadaşlığı da bitirdim bana zarar verdiği için . Şimdi kaç senedir gittiğim halk danslarına gidemiyorum :)

Abla erkek nasıl arzulu davranacak ki

Asılacaksın. Asılmaktan korkuyorsunuz gibi geliyor bana. Beğendiğini belli etmekle uğraşmak-sinir etmek arasında güzel bir çizgi var. İçinizden geliyordur aslında da siz korkak davranıp geri çekiyor, susuyorsunuzdur. Flörtöz davranmayı sizi öğrenmeniz lazım, kesin bir tarif veremem. 

Abla beğenmesem niye zaman ayırayım ki zaten. Normal arkadaş gibi olsak karşılaşınca konuşuruz vs. ama diğer türlü olunca mesajlaşıyorsun daha kişisel konularda konuşuyorsun. Ama kızdan aynı vibe'ı alamayınca iletişim kesiliyor zaten. Ayrıca flörtözlük kişisel özellik gibi bence sonradan olabilecek bir şey gibi gelmiyor bana.

yok sonradan olabilecek bir şey özgüvenle alakası var özgüven de kişisel gelişimle alakalı kendini geliştirmeye bak.Ben eskiden instagram da kızlara DM'den yürümeye utanıyordum.Şimdi çok soğukkanlı bir erkekle konuşur gibi konuşuyorum yükselmeden heyecanlanmadan.

konuşmalarımdan örnekler atayım mı asdmaslkdsal bence ben bu konuda çok iyiyim arsız olduğumdan herhalde

Seni en iyi  ben anlarım. İyi olmakla arzulanır zannetmemek lazım. B