Hep Kendine Yormak

Hepimiz yaparız, hepimizin başına gelir, örnek: bir insanla aramızın bozuk olması için bir neden yoktur, ancak o kişi bizi görmezden gelir veya ters davranır, biz de tüm gün düşünürüz "bir şey mi yaptım da böyle oldu" diye. Bu, insan ilişkilerinde kritik bir konu aslında.

Bunu daha önce de demiştim, insan hayatı kendi spot ışıkları altında yaşar. İnsan kendini hayatın merkezine koyar. Evet insan kendi hayatının merkezidir de, anlamamız gereken şey bizim dışında akan hayatın merkezi olmadığımız. Bu ayrıma varabilmekse genelde tekrar tekrar hatırlatma isteyebiliyor, özellikle beyninizin içinde yaşayan biriyseniz.

Dün benim en küçüğü okula bırakıyorum, okulda çok sevdiği ve arada bizimkiyle evine gidip bize gelen bir arkadaşı var, annesiyle karşılaştık. Normalde aramızda hiçbir sorun yok, ancak dün benim sesli bir selam vermem gerekti selamlaşmak için, ona kalsa görmezden gelecek gibiydi. İşte burada beynim küçük bir kaygıya kapıldı, acaba çocuk son bize geldiğinde eve kötü mü döndü, annesine olumsuz bir şey mi aktardı, bizim çocuk okulda çocuğa kötü mü davrandı, senaryolar senaryolar...

Sonra dedim ki, yahu senin kötü günün yok mu? Senin sosyalleşmek istemediğin günün yok mu? Belki de ağzının içinde yara var mesela, ne biliyorsun? Belki hasta, belki kedisi hastalandı, belki belki... Sen neden her şeyi kendine yoruyorsun? Neden her durumu kendinle ilgili yapıyorsun?

Mesele bu. Biz kendi hayatımızı biliyoruz ama başka bir insanın hayatını, zihninin içini, o an aktif olarak uğraştıklarını, dert ettiklerini biliyor muyuz? Bilmiyoruz, bilemeyiz. Eşimizinkini bile bilemeyiz ki. Zihin çok hareketli, çok yoğun bir yapı ve tutarsız da olabiliyor ayrıca. Hayat da hakeza, beklenmedik gelişmelerle dolu, kim kendinden başkasını sürekli güncelleyebilir ki? Güncellemek bile bir yüktür ayrıca, bir şeylerle uğraşırken bir de insanlar bizi anlasın diye insanları güncellemek zorunda hissetmek de bir yük değil midir?

Bakın burasını iyi anlamak gerek, üstteki şu paragrafı, çünkü bunu anlamazsanız insanlar sizi hayatlarından işte o zaman çıkarırlar. Hele erkekler, siz kadınlarla ilişkilerinizde o yüzden başarısız olursunuz. Bizler, insanların hayatlarında bilemeyeceğimiz şeyler olduğunu idrak edip ve kendimize düzenli hatırlatıp, onların davranışlarını hep kendimize yormaktan uzak durmalıyız. İnsanlara kendi kaygılarımızla yüklenip, bir de bize güncelleme yapma zahmeti yüklememeliyiz. Kimse hayatın yüklerini taşımanın yanında bir de insanların fazladan yüklediği sosyal ağırlığı taşımak istemez. 

Yani, bir insan sizi o gün biraz görmezden geldiğinde, vardır bir derdi deyip geçmek gerekir. Bu olgunluğa, hayata dair bu geniş kavrayışa sahip olmak, büyümek ve bir sonraki karşılaşmanıza içinizde bir trip, bir merak biriktirmemek, hafif ve kaygısız olmak gerekir

Buraya kadarı sosyal ilişkilerinizde, arkadaşlıklarda, tanışıklıklarda unutmamanız gereken çizgi idi. Hafif olun arkadaşlar, hem kendinize yüklenmeyin hem de insanlara. 

Olayı bir de kadın erkek ilişkileri özelinde kurcalayayım. Bilirsiniz özellikle uzun ilişkilerde kadınlar anlaşılmaz hissetmekten, söyledikleri veya kastetikleri şeyleri karşı tarafın algılamasından sıklıkla şikayet ederler. Aslında o konu da bununla alakalı bir konudur. Kadınların adet döngüsü yüzünden aşırı dalgalı bir iç dünyası vardır.

• Adet bittiğinde çok mutlu, üretken ve enerjik, 
• yumurtlama döneminde azgın, hevesli,
• yumurtlama dönemi sonrası-adet öncesinde sinirli, alıngan ve karamsar,
• adet döneminde ise bitkin, üzgün, umutsuz hissederler.

Çünkü neden? Hormonlar. Hissetmek dediğimiz şey esases vücudumuzda dolanan hormonların bize yaşattığı durumdur.

Bir ilişkinin uzun sürebilmesi, hayatınıza yerleşebilmesi için erkeğin, kadının bu dalgalı durumunu kendine yormamayı, kadını değişkenliğinden kaygı duyduğu için bunaltmamayı öğrenmesi önemlidir. Yeni başlayan bir ilişkiyi ele alalım. Eğer erkek kadın neden ay boyunca yumurtlamadaki gibi azgın değil, neden yumurtlama sonrası bana kaprisli davranıyor, neden adet döneminde mutlu değil, ben mi yanlış yapıyorum, ben yeterli değil miyim, beni sevmiyor mu, benden soğuyor mu, beni terk mi edecek gibi kaygılarını kadına kusarsa, kadını sürekli kendini emin kılsın diye sıkıştırırsa o ilişki ilerlemez. Yazıda da dediğim gibi, insan kaygılı olursa, kendi ile ilgili olmayan olumsuzlukları kendine yorar ve karşısından bunu düzeltmesini, açıklamasını beklerse karşıya bir yük, bir eziyet haline gelir. O yüzden erkeğin kabalaşmadan ve kadının yüzüne adet döngüsünü vurmadan o günü idare etmeyi bilmesi gerekir. Bunu bir izleyin hele.

Evet, biliyorum, tatsız. Ama çocuk sahibi olup var olmaya devam etmek istemenizin böyle bedelleri var ve kuralları kadınlar da koymadı.

Neyse, işte ilişki başında bu duyarsızlığı göstermesi gereken erkeğin duyarsızlığı da bir noktada kadına batmaya başlayabiliyor. Çünkü erkek kadının anlattıklarının, şikayetlerinin sesini biraz fazla kısabiliyor.

Lan biz de az baş belası değiliz ha.

Burada kadınlara biraz farkındalık düşüyor. Erkekler bizimle aynı fiziksel ve duygusal dönüşümleri tecrübe etmiyorlar ve bizdeki tutarsızlığı anlayamıyorlar. Bununla baş etmek bize bile bir işkence iken erkeklerin bizimle birlikte bununla baş etmek zorunda kalması bizim onlara yüklediğimiz bir yük. Bu yükün farkında olmalı ve erkeğin bizi her zaman duymamasının bizi bunaltmamak için sesimizi biraz kısmak zorunda oluşundan geldiğini anlamalıyız.

Valla zor. Erkeklerin işi de zor, bir kadına karşı ne yapsan hata gibi. Az dinlesen hata, çok dinlesen hata. İşte birbirinizi istemeniz, sevmeniz, birbirinize kanalize olmanız ve her zorlukta kaçmamanız lazım ki ilişki yürütebilesiniz. Çünkü bedenimiz ve zihnimiz ilişkilerimizi bozan tuzaklarla dolu.